Zo zijn we inmiddels aanbeland in de laatste maand dat ons huis ons huis is. Alle ruimtes, kasten, lades, kelders, schuren en wat al niet meer zijn grondig opgeruimd en gekuist. Dat wat kapot was, is naar de stort. Wat al meer dan een jaar niet werd gebruikt naar de rommelmarktopslag van tante Ad, en wat nog wat op kon brengen via marktplaats naar een nieuwe eigenaar.
Ook de piano heeft een nieuwe eigenaar. Maar die heeft weinig opgeleverd. Ja, frustratie! Zelfs voor € 100,- kreeg ik ‘m aan de straatstenen niet kwijt. Ook toen ik ‘m voor niets af te halen had aangeboden, was het feit dattie niet gestemd was reden voor het rapaille om ‘m niet over te nemen.
Maar goed, hij staat nu 6 hoog in een flat in Breda Noord, zodat er veel mensen plezier van gaan beleven.
Ook mijn favoriete ligstoel en het hippe en leuke tafelbankje waren dermate versleten dat we ze niet anders konden dan afstorten. Na een afspraak bij de gemeente te hebben gemaakt werden ze gisteren opgehaald. En waar wij nog in al onze onschuld dachten dat er misschien een nieuwe eigenaar voor werd gevonden, werd onze droom tesamen met het meubilair zonder enige scrupules voor onze neus samengeperst en vermorzeld door de ongenadige hydroliek van de vuilniswagen.
Ja Patrick en Andy, In 21 jaar kan je heel wat spullen verzamelen.
groetjes Ad